Conrad MENDOZA
Dünya okyanuslarında plastik kirliliği: Çoğumuz sorunun en azından biraz farkındaydık. Belki Büyük Pasifik Çöp Alanı’nın resimlerini görmüştük ya da enkazı yutan deniz kuşları hakkında bir şeyler okumuştuk.
Ancak Rich Horner adlı bir dalgıç, Bali açıklarında, Manta Point adlı popüler bir bölgede kendisinin bir YouTube videosunu yayınladığında, 2018’de özellikle Asya’da sorun yeni bir aciliyet kazandı. Horner’ın kamerası oraya adını veren yaratıkların çoğunu yakalayamadı. Bunun yerine, çok renkli atıştırmalık paketleyicileri, çantalar ve akıntıda asılı duran diğer çöplerden oluşan sonsuz bir su altı galaksisi gibi görünen yerde yüzdüğünü gösterdi. Sorunu anladığımızı düşünsek bile, işte insanlığın değerli okyanuslarımıza bir çöp sahası gibi davrandığına dair yeni grafik kanıtlar var.
Horner’ın videosu viral olduktan sonra, tüketim malları şirketlerinden, hükûmetlerden ve STK’lardan bazı ilk tepkiler geldi. Ancak plastik kirliliğine verilen tepkilerin çoğu gibi, hepsi de biraz rutin tepkiler izlenimi bıraktı, endişeyi göstermek için bir kutuyu işaretlemek gibi. Neticede sorun gerçekten ele alınmadı ve hepimiz hayatımıza geri döneceğiz. Birkaç ay sonra, Pasifik’in en derin kısmı olan Mariana Çukuru’nda plastik bir bakkal poşeti bulundu.
Avery Dennison’un iş geliştirme direktörü olarak, Singapur’da yaşıyorum ve hafta boyunca Asya Pasifik bölgesinde seyahat ediyorum. Bazıları plastikten yapılmış ve birçoğu plastiğe uygulanmış olanlar da dahil olmak üzere plastik kirliliği sorununu, malzeme satan bir iş adamının bakış açısından, vatandaş ve tüketici olarak gözlemledim. İşte gördüğüm şey: Plastik kirliliğine karşı yarışı kaybediyoruz ve bu, dünyanın benim evim dediğim bölümünde dramatik bir şekilde yaşanıyor. 2015 yılında Science dergisine atıfta bulunan Ocean Conservancy, her yıl sekiz milyon ton plastiğin dünya okyanuslarına döküldüğünü ve bunların yarısından fazlasının Endonezya, Filipinler, Tayland, Vietnam ve Çin’den geldiğini bildirdi. BM Çevre Programı, okyanustaki tüm plastiğin yüzde 60’ının hepsi Asya’da olmak üzere sadece altı ülkeden geldiğine dikkat çekerek aynı fikirde.
Hiç çaba yok sayılmaz. Asya’daki pek çok tüketici, tek kullanımlık plastiklerden uzaklaşmaya hazır ve plastik ambalajların yeni ambalajlara dönüştürüldüğü ve atık akışının dışında kaldığı döngüsel bir ekonominin oluşturulmasına yardımcı oluyor. Markalarımızla yaptığım araştırma ve anketlerin tüketicilerin yüzde 60’ının sürdürülebilir şekilde üretilmiş ürünler (daha az malzeme kullanan, mevcut ambalajı yeniden kullanan ve kullanılmış ambalajı geri dönüştüren ürünler) satın almak istediğini gösterdiğini biliyorum (Kaynak: inc.com). Ancak şu anda, bu ürünler genellikle Asya’daki birçok insan için çok yüksek fiyatlarda.
Markalar ve üreticiler doğru yönde adımlar attı. Birçoğu, önümüzdeki birkaç yıl içinde geri dönüştürülebilir ambalajları artırma taahhütlerini içeren sürdürülebilirlik hedeflerini açıkladı. Bir dizi, daha fazla geri dönüştürülmüş plastik içeren veya plastiğin kullanımını tamamen önleyen ambalajlar oluşturmak için yenilik yapıyoruz. Bazıları STK’larla ortaklık yapıyor. Ancak, şimdiye kadar, bu çabalar plastik gelgitini durdurmak için yeterli olmadı. Sürdürülebilir plastik ambalaj niş bir ürün olmaya devam ediyor, çünkü markalar dünyanın büyük kısmında tüketicilerin, onun hak ettiği daha yüksek maliyeti ödeyemediklerini biliyorlar.
Bu arada, Asya Pasifik bölgesindeki hükûmetler, bazı alanlarda plastiklerin geri dönüşümünü destekleyen anlamlı bir mevzuat uyarlama çalışması sunuyorlar, ancak diğerleri değil. Birkaç yıl yaşadığım (ve çöplerimi titizlikle ayırdığım) Japonya, genellikle bölge için bir model. Diğer ülkeler ezici miktarda plastik atıkla başa çıkmakta zorlanıyor ve Asya’daki ülkeler birer birer Çin’in yabancı atıkların kabul edilmesini yasaklama konusundaki liderliğini takip ederek ülkeleri için çözüm üretmek zorunda kalıyor. Birçoğu için, şu anda birincil çıkış çöp depolama alanıdır.
Sonuç olarak, hükûmetler, şirketler ve tüketiciler birbirlerine bakıyor gibi görünüyorlar, “Önce siz gidin” diyorlar. Ancak Bali’den gelen video ve sayısız benzer görüntünün bize hatırlattığı gibi, bu strateji geçerli değil. Hükûmetler, markalar, tedarikçiler ve tüketiciler gibi hepimiz daha fazlasını hızlı bir şekilde yapmalıyız.
Şimdiye kadar, hükûmetler ve şirketler büyük ölçüde pazarın sorunu çözmesine olanak verdiler. Herkes, sürdürülebilir ambalajlara olan daha fazla talebin, maliyetlerin düşürülmesi ve okyanus dostu ambalajların istisna yerine kural haline gelmesi için hacmin yeterince yüksek olduğu anı bekliyor. Ama yıllar sonra, o an henüz gelmedi ve okyanuslarımız bize daha fazla bekleyemeyeceğimizi söylüyor.
Kimse daha fazla mevzuatı sevmez, ancak anlamlı bir değişikliğin gerçekleşmesi için, Asya’daki hükûmetlerin – özellikle yerel düzeyde – geri dönüşümü kolaylaştıran ve tek kullanımlık plastik ambalajları sınırlayan yasalar ve altyapı oluşturması gerektiği açık. Plastik sorununun büyük bir kısmı, Asya’daki yerel bölgelerde yeterli atık yönetim sistemlerinin eksikliğine kadar uzanıyor. Bu, her şeyden önce, hükûmet için bir sorundur.
Bu arada, ambalaj malzemeleri markaları ve üreticileri, ambalajdaki geri dönüştürülmüş plastik miktarını ve geri dönüşüm yapan tüketici sayısını artırmak için birlikte çalışmalı. Ve sürdürülebilir ambalajlama maliyetini düşürmek için iş birliği yapmalıyız, böylece gelirlerin düşük olduğu ve tek kullanımlık plastik kullanımının yüksek olduğu Asya’nın çoğu gibi dünyanın bazı bölgelerindeki tüketiciler bunları karşılayabilir.
Artan tüketici endişesi, daha fazla düzenleme çabaları ve STK’lar tarafından zaman zaman halka açık utançla motive edilen küresel tüketici markaları, geri dönüşüm girişimlerine sponsorluk yapıyor ve alternatif ambalajları araştırıyorlar. Geçen sonbaharda BM, Güneydoğu Asya’daki atık yönetimini desteklemek için İsveç Hükûmeti ve Doğu Asya Denizleri Koordinasyon Kurulu ile bir proje açıkladı. Circulate Capital adlı bir firma, kendisini “okyanus plastiğini önleyen şirketleri ve altyapıyı geliştirmeye ve onların finansmanına adanmış bir yatırım yönetim firması” olarak ilan ediyor. Tüketim malları ve kimya şirketlerinden önemli fonlar aldı. Ve şirketler, kâr amacı gütmeyen kuruluşlar ve diğerleri Ocean Conservancy’nin Çöpsüz Denizler İttifakı’nın bir parçası olarak birlikte çalışıyorlar. Bunların hepsi olumlu adımlar.
Aynı zamanda, okyanus plastiğinden kaynaklanan kirliliğin en korkunç olduğu ve görmezden gelinmesinin imkânsız olduğu Asya’da karada oturan biri olarak şunu da söylemek istiyorum: Hepimiz daha fazlasını, daha hızlı yapmalıyız.
Kaydedilen ilerlemeyi nasıl hızlandırabiliriz? Hükûmeti, şirketleri ve STK’ları en etkili şekilde iş birliği yapmaktan hâlâ alıkoyan engelleri nasıl aşabiliriz? Tek kullanımlık ambalajlardan kurtulmak ve Asya’da ülkelerimizden tam anlamıyla akan plastik nehirlerini idare edebilecek atık yönetimi sistemleri oluşturmak için engin yenilikçi kapasitemizi nasıl çalıştırabiliriz? Şirketler, sadece iyi bir kurumsal vatandaşlık adına değil, aynı zamanda risk yönetimi ve işlerimizin uzun vadeli sürdürülebilirliği adına, bu konuyu nasıl en önemli öncelik haline getirebilirler? Çok geç olmadan, her yerde herkesin bağlı olduğu okyanuslarımızı nasıl temizleyebiliriz?
Bunlar hepimizin virtual.drupa’da ve sektörümüzdeki tedarikçilerin ve müşterilerin bir araya geldiği her yerde yapmamız gereken konuşmalardır. Ve bu konuşmaları hızlı, kararlı, anlamlı eylemlerle takip etmeliyiz. Çünkü Rich Horner’ın videosu ve okyanuslarımızda biriken sayısız tonlarca çöp bize bir şey gösterdiyse, bu konuşmalar yeterli değil.
